11 mei 2013

Fata Morgana goes Fred

Oké het is al een tijdje geleden, maar ik ben tot de conclusie gekomen dat ik het bloggen een beetje mis. Daarom ben ik een nieuwe blog begonnen, deze keer in het Engels.

Fred and Fashion

heel veel liefs

18 november 2010

Het Gala

Omdat een aantal mensen het zo lief vroegen (ik was echt gevleid door het aantal reacties!) hier nog een kort & bondig verslag van het Herfstgala, dat afgelopen zaterdag plaatsvond. 
Om zes uur had ik mijn bezorg-pizza op, en hees ik me in mijn jurk. Een kort (maar niet het soort kort dat sommige meisjes dragen, alsof je gewoon een shirtje aanhebt, resultaat: billen on full display) jurkje, donkergrijs, met een soort strook die in een vloeiende beweging langs de hele zijkant van mijn lijf liep, van glittertjes. Hij was strapless. Hij hangt hier naast me aan de kast, en ik kijk er af en toe nog even naar en herinner me de geweldige avond. Toen ik net zat te klooien met de rits (onder je oksel een rits vast maken lijkt niet te zijn inbegrepen in mijn fijne motoriek) kwamen daar Vera en Lianne. Vera deed de rits dicht en Lianne maakte mijn haar mooi. Ze had eens in een van de bij haar thuis rondslingerende tijdschriften bekeken (tot grote vreugde van haar moeder) en besloot dat ze losse slagen in mijn haar ging maken met een krultang, een dun grijs glinsterend bandje als een soort diadeem erin (maar wel 'spontaan' en 'nonchalant'. Want wat je al snel krijgt met een diadeem of haarband is een 'ik zou eigenlijk graag een prinsesje willen zijn'-look. En dat was niet wat we zochten). Ze had een krultang uit haar moeders kaptafel meegenomen, en ging te werk. Het is zo zonde dat ze niks van mode, make-up en alles wat erbij hoort wil weten, want het resultaat (het moet gezegd worden) was prachtig. Ik deed alleen wat mascara op (andere meisjes zouden lekker uitpakken met de make-up, maar omdat ik eigenlijk nooit make-up draag wilde ik niet opeens als een barbie daar aankomen. Hé, ik blijf wel mezelf hoor!) en Vera maakte snel nog een foto. 
Toen reed er een taxi voor, en Thomas was er! Nog een laatste hug en ik sprong de taxi in. Toen Thomas me aankeek, zag ik dat hij onder de indruk was van mijn verschijning. In stilte bedankte ik Lianne. 


De taxi kwam aan bij de school, en we hoorden de muziek al buiten. Geen klassieke gala muziek natuurlijk, maar een dreunende bas. Thomas en ik keken elkaar aan, glimlachten en stapten naar binnen. Binnen een minuut had een (lichtelijk aangeschoten) Cécile ons gevonden. "Haai!" riep ze boven de keiharde muziek uit en omhelsde me, Louise en Pauline volgden. 


De rest van de avond was super. We dansten, praatten, dronken af en toe eens wat, en keken geamuseerd toe hoe Karen uit haar dak ging (met drank), en om elf uur naar huis moest worden gebracht, kotsend over haar peperdure galajurk. Mijn dansen ging al een heel stuk beter, en ik heb mezelf gelukkig niet voor schut gezet. 
Om half 2 was het de bedoeling dat iedereen naar huis ging, maar ik denk dat iedereen nog wel tot 4 uur door had kunnen gaan. De sfeer was heel gezellig. Maar Thomas en ik stapten in onze taxi, en reden naar huis. 
Voor mijn huis zei Thomas: "Ik vond het echt een hele leuke avond, jij?", "Ja, heel erg gezellig!", antwoordde ik. En ik denk dat iedereen weet wat er toen gebeurde. Ik ben zo blij!


liefs, Fata

6 november 2010

Hallo voor het gala, dag voor de blog

Gistermiddag na school heb ik Thomas opgezocht en hem verteld dat ik graag met hem naar het Herfstgala zou willen. Na een dag en een nacht erover inzitten en nadenken, besloot ik te gaan. Naar een gala met een jongen die ik best leuk vind, dat is toch een kans? Hij leek oprecht blij toen ik ja zei, en beloofde snel een pak te gaan huren, want zelf had hij er geen. Vera en Lianne gaan niet. Ze komen wel langs om me even in mijn jurk te zien die ik, (note to myself) nog moet gaan uitzoeken!
Vervolgens komt Thomas me ophalen en gaan we naar het gala, waar ik met Cécile, Pauline en Louise kan kletsen (die zeiden dat het belangrijk is dat je met andere mensen praat, anders lijkt het alsof je geen leven hebt) en dan gewoon tja... Doen wat je op een gala doet. Dansen, wat praten met mensen en lol hebben. Aaah ik heb er zo'n zin in! Het is al aanstaande vrijdag
Cécile zei dat we met z'n vieren moesten gaan jurk-shoppen, dus woensdag na school nemen we de bus naar Rotterdam, en hopelijk vind ik dan een jurk, een hele mooie gala jurk, die een stuk beter is dan het gewaad van de vorige keer (maar dat gaat al snel). 


Ik heb nog een nieuwtje, en dat is dat dit waarschijnlijk het laatste bericht is van deze blog. Ja het komt wat onverwachts misschien maar tja.. Ik heb besloten er mee op te houden. Beetje kort misschien, maar ik geloof dat ik de blog niet meer nodig heb, want de reden waarvoor hij bedoelt was... Tja daar heb ik nu andere dingen voor. Ik kan mijn liefde voor mode nu kwijt bij mijn nieuwe vriendinnen Cécile, Louise en Pauline, maar ik ben niet veranderd in een stom dom blondje (waar mijn andere vriendinnen altijd bang voor zijn als het woord 'mode' wordt genoemd) als Karen. Het gala wordt vast super, ik ben nog steeds bevriend met Vera en Lianne (en misschien ga ik hem nog wel een keertje mijn geheim opbiechten, ik zie wel) en zoals ik al zei heb ik ook nieuwe vriendinnen gemaakt. Ik vond het super om deze blog te schrijven, en misschien zien jullie mij over een paar jaar nog een keer terug op een andere blog, met een andere naam... Als fashionable blogster! Wie weet.


Oja, en nu je mijn blog niet meer kan lezen, raad ik je aan eens een kijkje te nemen op deze blog: Starforest. Ik lees hem vaak, en heb zelfs een klein interviewtje met de blogster!

1) Wat vind je het mooie van fashion?
Het is een soort creatieve uitlaat. En moeilijk te beschrijven. Maar wat ik zeker weten het mooiste vind is dat het einde loos doorgaat. Je kon eeuwig ontwerpen, eeuwig combineren, eeuwig inspiratie opdoen en -niet heel onbelangrijk- eeuwig bekritiseren (oftewel: Je mening erover geven en er over bloggen). Maar de last but no least: Je laatste aankopen showen bij je vriendinnen en glimlachen bij hun jaloerse blikken, want als we iets geleerd hebben van Alexander McQueen is dat als je durft voor je stijl te gaan je er ook mee mag pronken!
2) Wie is je grote voorbeeld?
Qua stijl Clémence Poesy (Fleur Delacour in Harry Potter en in Gossip Girl, Chucks nieuwe vriendin) en Leighton Meester. Maar als fotografeerder is Scott Schuman mijn voorbeeld. Hij ziet meer in mensen op straat dan ik zou doen.
3) Wat is je grote droom?
1: Het gymnasium afmaken 2: Twee weken met vriendinnen naar NYC gaan 3: Een boek schrijven en het uit te brengen. (Je leest het goed: Ik heb drie grote dromen. Dat klopt, want ik ben ook een grote dromer. Nu maar hopen dat ze ook waarkomen!)

Tja en zo kom ik aan het einde van deze post, haha ik zou er bijna sentimenteel van worden ;).
En om de traditie af te maken, 
dit is het merk Ashley Isham dat ik heb ontdekt laatst. Het zijn prachtige jurken en vooral de versieringen met details vind ik prachtig! Volgens mij is de designer ook dol op de kleur koningsblauw, want die kleur komt veel terug in de jurken. Bedankt voor het lezen & volgen van mijn blog!


You don't need to show it, but keep the fashion in your heart,
liefs, Fata 

3 november 2010

Een date, hoera of help?

Weer belangrijk nieuws op het gala-front. Heel misschien (als ik ga?) heb ik wel een date! Jij denkt: Jij? Een date? Laat me niet lachen. Maar weet je nog het tegen-een-jongen-aanlopen incident? Nou het gaat om die jongen... Ja ik weet het! Normaal ben ik niet zo'n hysterisch gillerig type maar tja... voor deze keer maak ik een uitzondering.
In de pauze liep ik met Vera en Lianne door de gang, en we aten onze boterhammen. Toen de jongen (ehm misschien is dit het moment om z'n naam even te noemen, 'de jongen' is wel erg onpersoonlijk. Hij heet Thomas) langsliep zei hij 'hoi' en liep verder. Dat was vreemd want ik was al veel vaker langs hem gelopen maar hij had nooit meer dag gezegd. Vera en Lianne keken me nieuwsgierig aan? "Wie is dat?" vroegen ze zodra hij buiten gehoorsafstand was. Ik lachtte een beetje zenuwachtig. "Een jongen tegen wie ik ooit ben opgelopen" probeerde ik nonchalant te zeggen. "Aah en hij zei hoi!" zei Vera blij.
Oke. Dit alles klinkt heel spastisch, maar probeer je even voor te stellen hoe het is als een jongen hoi tegen je zegt, als je zo'n 0% jongens in je leven hebt gehad tot nu toe. Nouja op het opbotsen en vorige 'hoi' (die al weken geleden was) na dan. Maar haha denk niet dat dit de reden is waarom ik denk dat ik een date heb, want het verhaal gaat verder. Na even gepraat te hebben over jongens (gelukkig ligt de interesse daarin iets hoger dan in mode. Want ja, niet houden van mode als meisje kan nog, maar jongens, we moeten toch allemaal toegeven dat een vriendje niet verkeerd is toch? Tenzij je er al 100 hebt gehad en tot de conclusie bent gekomen dat het mannelijk ras niet te vertrouwen is. Maar dat is bij ons niet echt het geval.) ging de bel en was het tijd voor Engels. Halverwege kwam ik erachter dat ik mijn schrift nog in mijn kluisje had laten liggen, en ging die even halen (je voelt hem al aankomen he?). 
Toen ik bijna bij mijn kluisje was stond daar Thomas. Hij was aan het praten met wat vrienden, maar kwam naar me toe toen ik langs liep. Mijn hart begon wat harder te kloppen, en ik keek naast me af daar misschien iets was waar hij naartoe zou willen lopen. Ik denk niet dat hij geinteresseerd was in het lelijke, door een leerling gemaakt schilderij van de Titanic. "Hee" zei hij toen hij nog twee meter van me af was. "Hoi" antwoorde ik een beetje onzeker.
"Zeg ehm tja ik vroeg me af of, of je misschien zin had om met mij naar het Herfstgala te gaan?". Ik verwachtte meteen een aanval van hersendoodheid, waardoor ik rood en blozerig zou worden, mijn knieën zouden knikken en mijn maag zou omdraaien (en al die andere clichés, je kent ze wel). Maar mijn hoofd bleef tamelijk helder, en ik zei (heel verstandig): "Nou ik weet nog niet of ik ga... Maar anders, graag" en glimlachtte. Wauw
Wat nu?


Even iets heel anders. Oktober en November zijn de maanden waarin het winterseizoen van alles weer wordt ingezet, en het zijn altijd drukke maanden. Nog een nieuw punt op de stressvolle agenda van de leerlingen van mijn school is: de schoolfoto. Door iedereen gevreest vanwege sadistische fotografen die er alles aan lijken te doen om jou slecht op de foto te laten staan. "Zeg, hoe heet je?" en zodra je je naam zegt een foto maken komt veel voor. Toch jammer als je Bo, Sarah of Ieneke heet, probeer maar eens, de resultaten van een foto op de klinkers van de namen is niet heel... fotogeniek. Schoolfotografen hebben volgens mij een hekel aan foto's, fotograferen en kinderen. Leuke kleren aan doen op de dag van de foto is dus ook redden wat er te redden valt. Ik heb besloten om eindelijk, na jaren onbestemde bruine en groene truien en vormeloze shirts, eens leuke kleren op de schoolfoto aan te doen. Deze keer kan het me even niks (oke bijna niks) schelen wat mijn vriendinnen ervan vinden (een vooruitgang?) en wil ik eens mijn schoolpasje ontvangen met een glimlach, in plaats van een verontschuldigende blik, want tja, dat poepbruin maakt me niet veel mooier. Een die scheve mond? Ja daar kan ik toch ook niks aan doen! En een nieuwe outfit voor de foto, dat is weer een nieuwe reden om te shoppen
Hierboven zie je Paul & Joe, Tommy Hilfiger autumn 2010/2011 2x, en daartussen Michael Kors. Ik wil voor een natuurlijke, maar leuke laagjes look gaan denk ik. Wat is wel grappig vond: zie je die twee onderste? Bijna hetzelfde! Tommy en Michael hebben duidelijk dezelfde meningen op het gebied van mode ;)

liefs, Fata

31 oktober 2010

Halloween op de catwalk

"Ik dacht het niet!". Dat riep Lianne toen ik haar vroeg nog eens een poging te wagen bij het gala. "Wist je nog de vorige keer? Toen iedereen naar ons keek, alsof we een ernstige en besmettelijke ziekte hadden, en ze een klein cirkeltje van een halve meter om ons heen lieten zodat ze ons net niet aanraakten?". Ze stond druk met haar handen te gebaren, en weer even zag ik dat Lianne niet zo zelfverzekerd en het-kan-me-niets-schelen-wat-anderen-van-me-denken-want-door-mijn-harde-werken-kom-ik-er-wel-en-zij-niet was. "Lianne, overdrijf je niet een beetje? Ik denk echt dat je dat cirkeltje hebt verzonnen, ik werd van alle kanten fijn geperst, en dat kan toch alleen als ze me aanraakten hè?" zei ik, en ik meende het. De aula van de school waar de ongeveer 20 gala's per jaar worden gehouden, is erg klein, en toch probeerden ze zoveel mensen erin te proppen als van de brandweer mocht, resultaat: amper ruimte om te dansen en als sardientjes in een blikje. En na een avond ruikt het ook naar sardientjes in een blikje (voor degenen die niet dagelijks met hun neus in een blik sardientjes hangen: dat stinkt). En dus werden we echt niet gemeden. Mensen keken hooguit een beetje vreemd naar mijn gewaad, maar Lianne had een leuk jurkje aan vond ik. Geen gala jurk, maar het was nog in ieder geval duidelijk dat het dat hoorde te zijn. 
"Maar je wil het dus geen kans geven?" zei ik na een tijdje stilte. Ze schudde haar hoofd nee, en als Lianne nee zegt, nou dan is het ook zeker nee. "Vraag maar aan Vera, misschien wil die". Nou als ik aan Vera vertel dat Lianne voor geen goud wil, dan wil zij al helemaal niet meer mee gaan. 
Maar ik wíl naar dat gala! Wat moet ik nou doen? Ik ga toch zeker niet in mijn eentje?
Ik weet, dat achter in mijn hoofd een stemmetje fluistert: "Ga met Cécile, Louise en Pauline, en vertel gewoon niks aan je vriendinnen, vertel niet dat je gaat! Dat is wat je wil!". Maar kan ik dat? Kan ik mijn vriendinnen zo verraden, tegen ze liegen, en aan de hele school laten zien dat ik bevriend ben met andere meisjes dan het vaste 'nerd-groepje'? Aaargh het is zo moeilijk!


Helemaal vergeten! Halloween! In Nederland vieren we Halloween niet zo, verder dan een pompoen voor de deur komen de meesten niet, maar omdat ik veel Amerikaanse blog lees ben ik natuurlijk helemaal op de hoogte. Vieren jullie Halloween? Ik zou het leuk vinden te weten of er eigenlijk mensen zijn die er iets mee doen, want ik vind het een leuk feest. Een kostuum vinden, pompoenen uithollen (note to myself: probeer deze keer niet je hand half af te hakken met het uithol mes) en misschien zou de school er nog een gala aan kunnen wijden. Ik ging eens even kijken of ik op Voge.co.uk nog een paar leuke Halloween outfits kon vinden, en dat is zeker gelukt. We wisten al dat mode heel veelzijdig en soms een tikje vreemd kon zijn, maar als Halloween-kostuum....
Als eerste zie je Alexander McQueen, en ik wil hem niet beledigen, maar deze outfit gaat voor mij door als een heksen outfit. Zwart lang haar, een zwart kanten jurk. Ik moet wel zeggen, het is duidelijk wel een heks die het drankje van de eeuwige schoonheid heeft gevonden, niet een die in een klein hutje op de hei vieze prutjes brouwt.
Vervolgens is daar een klassieker, mannen gaan als vrouwen en andersom. Gelukkig is het mannenpak voor de vrouw (wél aangepast, niet zo'n zak waar de schouders veel te breed zijn, maar een getailleerd pak dat juist benadrukt dat je een vrouw bent) heel hip, en al bij veel merken gezien. Hier zie je een pak van Salvatore Ferragamo.
Ook altijd leuk, gaan als een idool. Lady Gaga is een uitdaging (al zou ik niet voor de verpakt-in-vlees look gaan) en met zn tweeën als de Olsen Twins is ook een populaire, maar je kan ook als een idool van vroeger gaan! Behalve van feeën hield ik vroeger ook erg van Pippi Langkous, en mijn moeder heeft vaak met een kleuter met een oranje-vlechten pruik gefietst. Toevallig kwam ik deze foto van John Galliano tegen, met de ultieme hippe Pippi Langkous outfit, zonder dat je eruit ziet als een triest figuur die 6 wil lijken. (Als je idool van vroeger een Teletubbie was zou ik deze outfit niet kiezen oké?)
En als laatste vond ik dit plaatje van een mix van Zorro en een Torero (stierenvechter) van Hermes. Geen klassieker of duidelijke outfit zoals Superman of Barbie, maar wel een hele mooie.
Happy Halloween!


liefs, Fata